Miera is niet lui

Diep in het bos, vlakbij een grote boom, ligt een enorme mierenhoop. Daarin krioelen ontelbaar veel vlijtige mieren. Ook onze vrienden Ellie en Robbie mier wonen en leven daar.

Het is hard werken in een mierenhoop: eitjes verslepen, voedsel zoeken en naar de burcht brengen (zo heet een mierenhoop ook wel), de kleine mieren beschermen tegen wilde vreemde mieren, gangen graven en ervoor zorgen dat ze niet verstopt raken door zandkorrels, en nog veel meer.

Gelukkig is alles goed georganiseerd. De oppermier verdeelt de taken en talloze mierengroepjes voeren de werkjes uit. Vele mierenpootjes maken licht werk.

Ellie en Robbie moeten vandaag gangen graven en tunnels vrijhouden van zandkorrels en takjes. Dat is zwaar werk voor die kleine mieren. Ze rennen heen en weer en duwen grote kluiten zand en takjes van de ene kant naar de andere.

Wel jammer dat hun vriendje Kevin niet meer mee kan werken. Gisteren werd hij bijna verslonden door een egel. Die had hem alvast aan een poot, maar Kevin rukte hard, en nog eens. Toen schoot hij plotseling los, maar zijn poot hing in de bek van de egel. Dat deed verschrikkelijk pijn, maar alles beter dan opgegeten te worden. Hij mist nu één poot en met nog maar vijf pootjes kun je niet meer zo hard rennen en werken. Van de oppermier moet hij nu eitjes stapelen. Dat kan hij nog goed met vijf pootjes. Alle mieren zijn het daar mee eens. Het is goed te zien dat Kevin niet meer helemaal compleet is en daarom niet even hard kan werken als gezonde mieren.

Ellie en Robbie moeten een grote tak versjouwen. Tien andere mieren komen helpen. "Jongens, allemaal hard trekken en van achteren duwen." Maar dat ging niet goed.

Miera mier, vooraan aan het trekken, werd mee weggesleept. "Dat wordt niks", zei Robbie, "ga jij maar duwen, Miera." Maar toen kwam de tak bijna niet meer in beweging. Het leek wel of Miera helemaal niet duwde. De andere mieren begonnen op haar te mopperen. "Ik doe echt mijn best hoor, maar ik kán niet harder duwen", zei Miera. Ellie en Robbie vonden dat ze zich maar aanstelde. Een beetje mier kan toch gemakkelijk zo'n tak duwen of trekken.

"Volgens mij wil Miera helemaal niet meehelpen. Gisteren ging ze midden op de dag een mierenslaapje doen terwijl wij ons allemaal het mierenzuur werkten", zei Ellie.

"Ze loopt ook zo sloom, alsof ze maar vier poten heeft. Ze zegt dat ze altijd moe is, maar er is niks aan haar te zien. Ze doet het vast allemaal met opzet om lekker te kunnen luieren en ons te kunnen uitlachen. Ze moet maar eens een voorbeeld aan Kevin nemen, een hele poot eraf en toch hard werken."

De mieren besloten Miera mier voortaan links te laten liggen en tegen de oppermier te zeggen dat ze niet mee wilde werken. Dan kreeg ze ook minder te eten en mocht ze niet mee naar het grote mierenfeest op de dennenheuvel.

Miera was heel verdrietig. Want weten jullie wat er gebeurd was? Toen ze op een dag naar voedsel zocht is er een beukennoot op haar hoofd gevallen. Daardoor raakte ze bewusteloos. De andere mieren dachten dat ze misschien wel dood was. Maar ze werd toch weer wakker en na een poosje was er aan de buitenkant zelfs geen vuiltje meer te zien. Wel voelde ze zich na dat ongeluk altijd moe, sloom en duizelig. Ze had ook elke dag hoofdpijn en moest vaak rusten. De andere mieren snapten daar niets van. Je zag immers niks aan de buitenkant. Nee, dan moest je Kevin zien met vijf poten, dat was echt erg. De koningin van de mieren snapte het echter wel: "Bij Miera is er iets kapot in de hersenen. Daardoor gaat alles wat langzamer en moeilijker. Het is heel gemeen om te zeggen dat ze met opzet niet zo hard werkt. In plaats van haar te helpen willen jullie niets meer met haar te maken hebben."

De mieren schaamden zich nu wel. Ze beloofden om Miera voortaan gewoon met alles mee te laten doen en haar te helpen als het voor haar te zwaar werd. Miera werd met de dag vrolijker. Ze zette de zandkorrels die de andere mieren brachten netjes recht, deed tussendoor af en toe een klein mierenslaapje en ze ging zelfs mee naar het mierenfeest. Al was dat voor haar wel wat druk.

Zo zie je maar, dat je niet altijd aan de buitenkant kunt zien of iemand hersenletsel heeft en daardoor wat trager is en de dingen anders doet. Lach zo iemand daarom niet uit, maar help hem of haar waar je kunt.

Waarom heeft een krokodil zo'n platte kop?, ((voor)lees verhalen voor kinderen) H.Hessels.
Uitgave vereniging Cerebraal. Leden gratis, niet-leden € 3,50. Te bestellen via de website van vereniging Cerebraal (literatuur)